'De hond lag midden op het gazon voor het huis van mevrouw Sears. Het leek of hij liggend op zijn zij rende, zoals honden rennen als ze in een droom denken dat ze achter een kat aanzitten. Maar de hond rende niet en sliep niet. De hond was dood. Er stak een spitvork uit de hond.'

Het wonderlijke voorval met de hond in de nacht is geen gewone detectiveroman. De detective en verteller is Christopher Boone. Christopher is vijftien en heeft een vorm van autisme. Hij weet heel veel van wiskunde en heel weinig van mensen. Hij houdt niet van de kleuren geel en bruin en wil niet aangeraakt worden. Hij is in zijn eentje nooit verder geweest dan het eind van de straat, maar wanneer de hond van de buurvrouw vermoord blijkt te zijn begint hij aan een angstige reis die zijn hele wereld op z'n kop zet.
Christopher is onvergetelijk en Mark Haddon schildert zijn wereld op diep ontroerende, bijzonder grappige en uiterst overtuigende wijze. Na de Guardian Children's Fiction Prize 2003, de Whitbread Novel Award, Commonwealth Best First Book Prize, de nominatie voor de WH Smith Book Awards, en de Nederlandse jeugdprijs Zilveren Zoen won Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht ook de Whitbread Book of the Year Award.

Is het beroepsmisvorming?
Waarschijnlijk wel maar toen ik via via hoorde van "het wonderlijke voorval" was ik al direct verkocht
Het gaat namelijk over een tiener met een autistische beperking (ik ben opvoedster van beroep, noot vd auteur.) Christopher Boon. Op een dag vindt hij de hond van de buren dood in een tuin. Wie heeft de hond vermoord? En vooral waarom?
Dit lijkt dus een simplistisch detectieve maar gek genoeg is dat niet het geval. Het geheim zit hem in Christopher's handicap: door zijn beperking heeft hij een beperkte woordenschat. Dat maakt dat het boek simpel is om te lezen voor tieners maar toch ook een interessante kant heeft voor volwassen. Je komt heel wat te weten over het autisme spectrum:
Het boek is dus ruim toegankelijk wat ik persoonlijk enorm apprecieer (iedereen kan van dit boek genieten, van vakantielezer tot de grootste intelectueel). Mijn voorliefde voor dit genre blijkt al in mijn beschrijving van Amos Oz (zie hieronder)
Wat kom je zo al te weten over autisme;
Christopher heeft splintervaardigheden: hij is heel goed in Wiskunde en Natuurkunde (zo beschrijft hij op een gegeven moment heel knap de sterren en de grote Beer)
Hij heeft het moeilijk met metaforen en beeldspraak. Heel knap was het stuk waarover hij discussieerde over de term "apple of my eye". Zo krijg je er begrip voor dat wij heel wat van deze termen gebruiken die echt heel moeilijk zijn voor mensen met een verstandelijke of autistische beperking.

Dit boek is bijzonder grappig maar op momenten ook tragisch omdat hij heel de wereld vanuit zijn specifieke context beschrijft.
Wat ik vooral belangrijk vind is dus het feit dat die boek ons de leefwereld voorhoudt van mensen die "anders" zijn dan wij.
Dus voor een meer tolerantere samenleving, één advies: LEES (onderandere) DIT BOEK!
Een vette 10!!!!